Online Digital Content

Maraming benepisyo ang pagbibisikleta. Maganda ito sa ating kalusugan, na siyang pinakamahalagang yaman ng isang tao. Sa bawat padyak, gumagalaw ang bawat bahagi ng ating katawan, nagpapalakas ng ating puso at mga baga, at nagpapabawas sa mga karamdaman na dulot ng sedentaryong pamumuhay.

Nakakatulong din ito para sa malinis na kapaligiran. Bawas sa usok mula sa mga sasakyan na nagdudulot ng polusyon. Ito’y isang simpleng paraan upang makatulong sa kalikasan, isang desisyon na may malaking epekto. Bawas din sa mabigat na trapik sa kalsada, na siyang pang-araw-araw na sakit ng ulo ng maraming tao. Ang pagbibisikleta ay isang solusyon na nakakaaliw at nakakatulong sa komunidad. Higit sa lahat, nakakatulong din ang pagbibisikleta para mabawasan ang stress sa buhay. Ang sariwang hangin na dumadampi sa iyong mukha at ang tanawing iyong nakikita ay sapat na para burahin ang pagod at alalahanin.

Sa totoo lang, ang isa sa mga paborito kong bagay sa Scarborough, Toronto sa Canada ay ang pagkakaroon ng maraming parke kung saan puwede kang mag-relax at mag-enjoy. Ang mga parke rito ay parang mga maliliit na lungsod sa loob ng isang malaking lungsod. Ito ay hindi nalalayo sa Pilipinas. Ang mga parke rito, tulad ng mga parke sa Pilipinas, ay malinis, ligtas, at madaling puntahan. Hindi mo kailangang mag-alala habang naglalakad, dahil ang mga daanan ay malinaw at madaling sundan. Ang ganitong uri ng kapaligiran ay perpekto para sa akin, lalo na’t malaking bahagi ng aking buhay ang paglalakbay sa tulong ng dalawang gulong.

Naalala ko pa noong dumaan ako sa Footbridge malapit sa SM Fairview, Quezon City ay napansin ko ang mga bike lanes. Noon pa man, malaking tulong na talaga ang mga bike lanes para sa kaligtasan ng mga siklista. Sa kasalukuyan ba, may mga bike lanes pa rin sa Quezon City? Ang tanong na iyan ay patuloy na bumabagabag sa akin dahil ang nami-miss kong gawin mula nang dumating ako rito sa Canada ay ang magbisikleta. Nakakamiss ang mga alaaala ko sa pagbibisikleta sa Neopolitan at sa iba pang lugar sa Quezon City. Bago kasi ako pumunta rito sa Canada para maging isang International Student, ang pagbibisikleta ay bahagi na ng aking pang-araw-araw na buhay. Naranasan ko ring magbisikleta sa MOA sa Pasay City, kung saan ang malamig na hangin mula sa dagat ay sumasalubong sa bawat padyak.

Sa Canada, lalo na sa Toronto, napansin ko ang pagkakaroon ng maraming bike lanes. Kahit sa Downtown, Toronto, na isang sentro ng sibilisasyon, ay mayroong bike lane. Sana lahat ay mayroong bike lanes! Ito ay isang pangarap na sa tingin ko ay posible sa hinaharap. Isa sa mga pinakamalaking pagkakaiba na napansin ko rito ay ang pag-eengganyo ng gobyerno at ng komunidad sa paggamit ng bisikleta. Kung walang sariling bisikleta, maraming makikitang “Bike Share” stations sa daan. Ang mga ito ay puwedeng arkilahin. Malaking tulong ito para sa mga commuters dito sa Canada dahil nagbibigay ito ng flexibility. Ang kagandahan pa, ang mga bus dito sa Canada ay mayroong bike rack sa harapan kung saan puwedeng isakay ang iyong bisikleta. Bukod sa mga bus, ang mga subway rito ay mayroong designated space kung saan puwedeng isakay ang bisikleta.

Sa kabila ng matinding lamig, may ilan pa ring mga nagbibisikleta. Ito ay nagpapakita ng dedikasyon at pagmamahal nila sa pagbibisikleta. Napansin ko rin na kahit sa mga parke, tulad ng Morningside Park, ay may mga nagbibisikleta. Tuwing nakakakita ako ng mga nagbibisikleta, nasasabi ko sa sarili ko na sana ay dinala ko ang aking folding bike. Ang folding bike ko ay perpekto sana rito dahil madali itong dalhin at itago. Magagamit ko sana ito sa pamamasyal sa Toronto at sa iba pang lugar sa Canada. Dahil dito, napaisip ako na bumili ng sarili kong bisikleta rito.

Ang Pag-usbong ng Pagbibisikleta: Mula Panahon ng Pandemya Hanggang Ngayon

Noong panahon ng pandemya, nag-boom talaga ang pagbibisikleta. Dahil sa pagbabawal sa pagsisiksikan sa mga bus at iba pang pampublikong sasakyan, maraming tao ang naisipang gumamit ng bisikleta pagpunta sa kanilang mga trabaho. Ito ang panahon na nauso ang “bike to work”. Sa bawat padyak, hindi lang kalusugan ang kanilang pinabuti, kundi pati na rin ang kapaligiran. Nabawasan ang polusyon at naging mas malinis ang hangin sa ating kapaligiran. Ito ay isang magandang epekto na sana ay magtuloy-tuloy. Sana, kahit tapos na ang pandemya, ay ipagpatuloy pa rin natin ang pagbibisikleta. Sana rin ay hindi tanggalin ang mga bike lanes sa Quezon City at iba pang lugar sa Metro Manila.

Ang Pagtataguyod ng Kultura ng Bisikleta: Isang Pangarap para sa Pilipinas

Ang kultura ng bisikleta dito sa Canada ay hindi lamang tungkol sa pagsakay. Ito ay tungkol sa isang buong ecosystem na sumusuporta sa mga siklista. Ang mga bike lanes dito ay hindi basta-basta. Sila ay bahagi ng isang malaking network na nagdudugtong sa mga parke, residential areas, at mga business districts. Ito ay ginawa upang maging ligtas at kumportable ang mga siklista. Ang ganitong klaseng imprastraktura ay nagbibigay ng kapayapaan sa isipan ng mga siklista at nag-eengganyo sa mas marami pang tao na subukan ang pagbibisikleta. Ang mga bike racks na makikita sa harap ng mga bus ay isang simpleng detalye, ngunit ito ay nagpapakita ng malalim na pag-unawa sa pangangailangan ng mga komunidad. Ang mga bus driver ay sanay sa proseso ng paglalagay ng bisikleta sa bike rack. Ito ay nagpapadali sa buhay ng mga commuters na nagbibisikleta. Ito rin ang dahilan kung bakit marami ang nahihilig sa pagbibisikleta.

Sa aking pag-uwi sa Pilipinas, umaasa akong makita ang ganitong klaseng kultura. Ang pagbibisikleta ay hindi lamang isang libangan. Ito ay isang solusyon sa problema ng trapik, polusyon, at kalusugan. Ito ay isang pamamaraan para sa isang sustainable na pamumuhay. Ang mga nagawa noong panahon ng pandemya ay isang magandang simula. Marami tayong matututunan sa mga bansa tulad ng Canada. Sana ang mga bike lanes sa Pilipinas ay hindi lamang para sa show, kundi maging isang permanenteng bahagi ng ating imprastraktura.

Ang Padyak na Humihinto, Ang Alaala na Nagpapatuloy
Mula sa matinding sikat ng araw sa Pilipinas hanggang sa malamig na hangin ng Canada, ang bisikleta ay naging bahagi ng aking paglalakbay. Mula sa mga daan sa Neopolitan na puno ng mga alaala hanggang sa mga bike lanes sa Downtown, Toronto, ang bisikleta ay patuloy na nagbibigay ng kasiyahan at pakinabang. Ang pag-aaral ko rito ay hindi lamang sa loob ng silid-aralan. Ang mga simpleng bagay tulad ng kultura ng pagbibisikleta ay nagbibigay sa akin ng bagong pananaw sa mundo. Ang mga nakikita ko rito ay nagpapalakas sa aking paniniwala na ang pagbabago ay nagsisimula sa simpleng hakbang.

Sa bawat padyak na ginagawa ng mga siklista rito sa Canada, nakikita ko ang isang komunidad na nagtutulungan para sa isang mas magandang kinabukasan. Ang pagbibisikleta ay hindi lamang tungkol sa paglalakbay mula sa isang lugar patungo sa isa pa. Ito ay tungkol sa isang pagbabago sa pamumuhay. Ito ay isang pagkilala na ang kalusugan, kalikasan, at komunidad ay magkakaugnay.

Ang pangarap ko ay hindi lamang ang magkaroon ng sariling bisikleta dito. Ang pangarap ko ay makita ang Pilipinas na mayroong isang malawak na network ng bike lanes na nagdudugtong sa bawat siyudad at probinsya. Ang pangarap ko ay makita ang mga tao na nagbibisikleta nang may kapayapaan sa isipan, alam na ang kanilang kaligtasan ay garantisado. Ang pangarap ko ay makita ang Pilipinas na mas luntian at malinis, na may mas kaunting trapik at mas masayang mga tao.
Sa huli, ang kuwento ng bisikleta ay hindi lamang kuwento ng dalawang gulong. Ito ay kuwento ng kalusugan, kalikasan, at pag-asa. Ito ay kuwento ng isang simple ngunit malaking pagbabago. Ito ay kuwento ng isang paglalakbay na nagpapatuloy, isang paglalakbay na sana ay maging bahagi na ng ating kultura. Sana, sa pagbalik ko sa Pilipinas, ang bisikleta ay hindi na lamang isang alaala, kundi isang pang-araw-araw na realidad.